در عرض یک روز خانواده ی بیات متوجه حضور نوه ای شدن که 19 سال تمام از وجودش بی خبر بودن . شام در کنار خانواده و آشنایی با آدمای جدیدی که اعضاشو تشکیل می دادن برای سارا لذت بخش بود . همونطور که مادرش تو هواپیما گفته بود اونا آدم های خوبی بودن و دلیل جدایی اینهمه سالشون فقط به خاطر ترسی بود که مادرش از جداییشون داشت . مادربزرگ به خاطر رفتار سالها قبلش کاملا متاسف بود و مرگ بهروز رو تنبیه خودش می دونست که با نهایت غرور دل مریم رو شکسته بود و نگذاشته بود پسرش در کنار تنها عشق زندگیش به خوبی زندگی کنه .

از مراسم تدفین تا هفتم به سرعت سپری شد . سارا در عرض کمتر از شش ماه دو غم بزرگ رو تو زندگیش تجربه کرد . اولی از دست دادن پدری که تمام طول 19 سال زندگیش حامی و پشتیبانش بود و دومی مادربزرگی که در طی این چهار ماه گذشته تبدیل شده بود به عزیزترین فرد زندگیش . تحمل عمارت بدون مادربزرگ سخت بود و در و دیوار خونه انگار داشت سارا رو می خورد . توی اتاق مادربزرگ نشسته بود و مشغول ور رفتن با آلبوم قدیمی بود که در اتاق باز شد و بعد از اون صدای عمش اومد که کسی رو به داخل دعوت می کرد. می خواست بره بیرون اما از اونجاییکه دید هیچکس متوجه اش نشده سر جاش موند و پشت دیواری که مانع دیده شدنش میشد منتظر ایستاد .

سارا تازه از ماشین پیاده شد که یهو متوجه بر هم خوردن تعادل مادرش شد و به سمتش دوید و مانع از افتادنش شد . مادرش بهت زده به روبه روش خیره شده بود و پلک هم نمیزد . سارا جهت نگاه مادرش رو دنبال کرد و در آخر به یک مرد جوان رسید که درست جلوی درب خونه ی مد نظرشون ایستاده بود . چقدر قیافش آشنا بود . مرد جوان با سرعت به سمت اونا اومد

- زندادایی مریم ؟ درست می بینم خودتونید ؟